Mijn Verhaal

 Over hoe het begon enzo...

Mijn verhaal begin 2001) 

 

Mijn werk als koerier begon mij steeds zwaarder te vallen. De lange dagen (60-80U p/w), het steeds drukker wordende verkeer, alle files in het land, de opstoppingen/oponthoud in de hoofdstad én mijn eigen houding t.o.v. het overige verkeer, het begon mij langzaam op te breken. Tijd voor een ommezwaai dus na 7jr transport! 

Na niet al te lang zoeken had ik in februari 2001 een leuke uitdagende baan gevonden bij Vuurwerk Internet via een uitzendbureau. Met de vermelding dat zij waren overgenomen door de multinational Versatel en of ik zin had om mee te ‘verhuizen’ naar Amsterdam, als alles rond was? Nou ja, ik wou de baan wel dus ik zei, eerst maar eens zien of dit überhaupt iets voor mij is…. Ik had namelijk nog nooit een kantoorbaan, op accounting notabene, gehad! Na en paar maanden kwam dan die verhuizing naar Amsterdam Z.O. en ik ging mee. Ik had mijn plek wel gevonden want na +/- 3mnd kreeg ik een jaarcontract aangeboden bij Versatel NL!! De dagelijkse files nam ik dan maar even voor lief vanuit Spaarndam. 

 

Mijn functie had de interessante titel “Account Receivable Administrator”. 3e kwartaal 2001 werd mij gevraagd of ik bereid was het ‘papiertje’ bij de functie te halen, natuurlijk!! Ik zat wel goed dus bedacht hoe moeilijk kan een papiertje, basiskennis boekhouden, nou zijn?!  Meer dan MAVO-d had ik namelijk niet maar zij waren zeer tevreden over mijn functioneren dus kom maar op! 

Daar ging ik dus faliekant de mist in zeg!! Even vergeten dat ik nooit een rekenwonder ben geweest en aan de onderkant van de financiële piramide werkte. Terwijl de cursus begon met uitleg in de punt/bovenkant van die piramide, FAIL!! Ondanks hulp, uitleg en éngelen geduld van mijn directe collega snapte ik er geen sikkepit van, de stress, het verdriet en de ellende begon…. 

De stress van dat felbegeerde papiertje en dus ook het voortzetten van mijn baan begonnen in zeer korte tijd zijn tol te eisen op mijn lichaam aangezien ik onder een onbewust stevige geestelijke last stond. In februari 2002, als ik mijn kin op mijn borst deed voelde ik en stroomstoot door mijn ruggengraat kruipen. Heel apart maar niet echt verontrustend ofzo want na een paar dagen was het ook weer weg. 

In april hielp ik op een zaterdag die bewuste collega verhuizen via de connecties die ik nog in transport had. Op de zondag datzelfde weekend heb ik met een maatje een schade-auto gesloopt, een donor voor mijn auto! 

De maandag na dát weekend had ik last van wat vertraging/pijn mijn rechterhand/pols, ik ben rechts. Even via de huisarts naar de zaak dus. Zij dacht aan RSI, logisch, dacht ik ook. Ik typte de hele dag cijfertjes op mijn werk, woonde thuis ook achter de pc, had dozen en kasten gesjouwd en ingeladen én ook nog een auto gesloopt, dat alles in 1 weekend!! Niet zo vreemd die klachten zou je denken, toch?! Even rustig aan doen en afwachten en vooral NIET meer overbelasten voorlopig, hou je tam was het advies. 

Na 3 weken voelde mijn pols/hand weer als nieuw dus ging ik terug aan het werk. Eind van die 1^e week terug op het werk kreeg ik weer wat ‘vertraging’ in mijn rechterhand…. Volgens mij collega’s waggelde ik ook een beetje. Die avond had ik een verjaardag bij vrienden. Zij vroegen mij, toen ik bij het afscheid nemen, of ik dat wel ging redden naar huis?? Ik had bewust de hele avond sapjes gedronken juist omdát ik me niet helemaal joppertjes voelde en ik nog moest rijden maar ik leek dus zwaar beschonken in hun ogen! 

Zaterdags zouden we met het hele zooitje gaan stappen dus overdag even de stad in, nieuwe outfit scoren!! Jippie, had er zin in. Eerst even een bakkie bij mijn ouders aan de andere kant van het dorp doen. Kom ik er onderweg achter dat ik mijn gaspedaal  niet goed kan doseren. Ik stop bij mijn ouders zeg wat ik merk en bel de huisarts, "even melden op de EHBO graag."  

Wij op zaterdag naar de EHBO en ik word gezien door de dienstdoende arts. “Ik kan hier nu weinig mee, ga maandag maar naar je eigen huisarts”. Wij weer onverrichter zaken naar huis, mam brengt mij thuis en gaat zelf ook naar huis.  

"Red jij je zo verder?"  

Yep!  

"Dan kom ik vanavond nog wel even bij je langs."  

Toppie!! 

Eenmaal avond komt mama na het eten bij mij langs om toch nog even te checken, krijgt zij toch bijna een rolberoerte als ik haar antwoord geef; Ik kon nog amper praten! Tja, ik woonde alleen en had een kat (Jacky) 

dus had het zelf nog niet gemerkt dat mijn spraak ‘stuk’ was, lopen ja, minder, arm ook steeds minder maar m’n spraak!?!? Jezus, WTF is er met mij aan de hand zeg?! 

Dus mam belde meteen (nu in paniek) weer de EHBO. Zij boden aan dat ik daar kon overnachten maar morgen, zondag, pas geholpen zou worden Dus ik bleef liever veilig thuis. Zondag bleek mijn rechterbeen 70% stuk, mijn arm 80% stuk en mijn spraak als een ‘slecht geïntegreerde down patiënt. Eenmaal terug op de EHBO, hebben we totaal 6u op de dienstdoende neuroloog moeten wachten…. De hele tijd aan verschillende artsen en zusters mijn verhaal moeten uitleggen, dodelijk vermoeiend. Bleek ook wel want ik viel regelmatig in slaap, halverwege een zin… 

Wél hebben we die 6 suffe uren ook gelachen. Ik ging maar een mopje vertellen, uit verveling. Die van die stotterende bijbelverkoper. Bleek een hele lange mop omdat ik steeds weg viel en mijn spraakprobleem had. Aan het eind van dat mopje liepen mijn moeder en zusje de kamer uit om mij te laten rusten. Hoor ik ineens schaterlachen op de gang!! ‘Huh, wat heb ik gemist?!?!’ Bleek dat mijn zusje te zijn die de mop daar op de gang pas snapte!! Nou, toen heb ik wel even gebulderd natuurlijk…. Heerlijk!! 

Toen de dienstdoende neurologe eenmaal haar opwachting maakte op de EHBO, bleek ik nóg verder achteruit te zijn gegaan…. Maar had wel al en CT-scan gehad en bloed was afgetapt. 

 Conclusie, ga morgen naar je huisarts en dan kunnen we misschien de komende dagen wat onderzoekjes doen. Kan nu niet veel voor je betekenen. GROM. PLOF. BRABBEL. Etc.!!! (Wat was ik BOOS, moe én teleurgesteld zeg) 

Mijn rechterarm was nu dus volledig buiten dienst vanaf mijn schouder die kon ik niet eens meer optillen, rechter been was 80% buiten dienst. Om over mijn spraak, of het gebrek aan, maar te zwijgen..... 

Maandagochtend naar de huisarts, ontzettend veel vraagtekens bij haar, ze wist niet echt wat te doen eigenlijk. Wéér terug naar huis. Krijg ik een belletje van mijn vriendin die vroeg wat er aan de hand was. Zij belt, op haar beurt, redelijk geschrokken  weer haar moeder; Die belt vervolgens ontzettend heel érg boos diezelfde huisarts en zegt dat dit absoluut zo niet langer kan! Dit is niet normaal. Dit is niet de meid die ik ken!! 

Dus moest ik standtapede met hun mee terug naar de huisarts, alwaar ik het gevoel heb dat het nu wél serieus wordt genomen. De huisarts gaat bellen met het ziekenhuis en spontaan is er een plekje op de MRI vrij op woensdag!! We gaan allen íéts geruster naar huis, neemt niet weg dat ik nu halfzijdig verlamd ben en nog steeds geen idee heb wat er met me aan de hand is behalve dat ik deaudmoe ben!!! (Het zal allemaal wel....) 

Vanaf de MRI woensdag ging het allemaal erg snel. Ik moest meteen in het ziekenhuis blijven en ik zou de volgende dagen nog wat onderzoeken krijgen en dan vrijdags een infuus. Paniek!! Ik had nog nooit infuus gehad…. 

Dus donderdag kreeg ik de VEP (oog onderzoek) en de Lumbaal Punctie, nog een keertje bloed aftappen en klaar weer. Ondertussen heel veel slapen natuurlijk, dát was wel fijn.  

2 weken met artsen, therapieën en vragen….. Ik had voor mezelf al een aantal mogelijke ‘opties’ uitgesloten; Geen hersenbloeding of infarct want dan had het geen ‘verloop van dagen achteruitgang’ gehad maar meteen uitval. Geen TIA, dezelfde redenen. Met mijn levensstijl kun je een hoop ellende verwachten. (veel teveel roken, te weinig slapen, slecht ongezond eten, etc…) Maar wat het dan wél kon zijn?! Ik had geen idee maar omdat ik, naar mijn idee, gerichte onderzoeken kreeg had ik wel het idee dat ze wisten waar ze naar zochten. Dus legde ik me daarbij neer en had er wel, een soort van, vrede mee.  

Ik kreeg ontzettend veel visite op de afdeling, zoveel dat ik al snel mijn eigen kamer aan het eind van de gang kreeg zelfs!! Al mijn vrienden/kennissen/familie waren zich kapot geschrokken namelijk;  

·         Oh jee, Sylvia gaat dood!! 

·         Wat is er vredesnaam aan de hand?!  

·         Syl mankeert nóóit wat, werkte 60-80u per week en ging dan ook in het weekend dan nog even los op een automeeting ergens in het zuiden van het land of België ergens, wtf is dit nou?! 

Dat was dan ook de reden dat mijn spraak snel verbeterde, gelukkig!! Nam niet weg dat de grote vraag “wat mankeer ik nou eigenlijk?”  nog onbeantwoord bleef. Speculaties te over, dat dan weer wel…. 

Ondertussen werd het Pasen, Pinksteren, Hemelvaart en waren we bijna 3 weken verder.  Door het lekkere weer werd ik eigenlijk ook elke dag door mijn visite mee naar buiten genomen. Daar konden we naar hartenlust praten, lachen en roken namelijk. Mijn telefoon altijd mee want als er een arts of therapeut aan mijn, weer lege, bed stond werd ik gewoon gebeld en naar binnen gebracht naar de afdeling neurologie. 

Op dinsdag 3 juni 2003 na de lunch kwam het verlossende woord van de neuroloog dan eindelijk; “De uitslagen van de onderzoeken zijn bekend. Alle symptomen en uitslagen bevestigen wat ik al vermoedde maar 100% zeker wou weten. Je hebt MS.” (iets met informatiefolders, patiëntenverenigingen en blablabla volgden nog maar niet opgeslagen) De MS-diagnose bom was nog aan het zinken bij mij. 

Mam was er ook bij maar gaf ik, op dat moment weinig om, was wel blij/opgelucht dat ze terug aan het werk moest eigenlijk. Ik ging in de stinkstokken kamer even een pakje weg stomen en verder in mijn eigen rommelige in de war geschopte wereldje wegzinken. SMS-jes versturen naar iedereen met dé BOM en de mededeling dat ik even rust wou, ik laat wel even weten wanneer ik weer bereikbaar zal zijn. NU EVEN NIET!! (van die reclame)  

‘Ik bel je morgen wel als je dat wil’. Was 1 van de reacties. Dus ik; Hoezo, ik ben gewoon jarig hoor!! Ik ga niet dood dus mijn 28e gaan we gewoon vieren!! Hahaha.…zucht. Feestje in de tuin van het ziekenhuis. Het was namelijk die 3 weken akelig mooi en warm geweest buiten. Elke dag genieten in het zonnetje!! 

Op de ochtend na de diagnose én die van mijn 28^e verjaardag kreeg ik, na 3 weken dan eindelijk dat o-zo-gevreesde infuus. Voor de komende 3 dagen zou ik aan de plug hangen; Methylprednisolon. Dit was allemaal ontzettend spannend en nieuw!! Gelukkig kreeg ik bij de lunch ook een gebakje, ‘gefeliciteerd mevrouw’!! Die dag had ik nóg meer visite want tja, ik was nu eenmaal jarig, het was lekker weer én ik ging niet dood!! Ook ging ik, ondanks de Pred, al dagen zienderogen vooruit. 

 

Vrijdag na de laatste gift Pred/zoutoplossing mocht ik dan eindelijk naar huis….. Terug naar mijn stekkie en naar mijn Jacky (poes). Ik zou mijn trots bij mijn ouders voor de deur moeten laten staan want mijn rechterarm gaf nog steeds niet thuis, autorijden zat er voorlopig nog niet helaas.  

Na een paar weken kwam ik er bij mijn ouders thuis achter dat er tóch nog leven in mijn rechterarm zat, op het toilet. Ik keek naar mijn duim en deze maakte een minimale beweging nadat ik me vreselijk concentreerde op die minimale beweging.  

MAM, MAM!!! (ik schreeuwde het dus uit hè) 

"Wat is er aan de hand??" (wederom geschrokken) 

Hij doet het, hij doet het! Kijk dan, kijk dan,ZIE!!!  (zo blij als een klein kind) 

Uiteraard droop de opluchting er vanaf bij ons!! 

Ik had géén idee wat me te wachten zou staan óf hoe mijn toekomst eruit zou gaan zien maar alle positieve belevenissen van de voorgaande weken, inclusief het heerlijke weer, gaven mij een positieve blik vooruit. Mijn lichaam begint weer van mij te worden, ik werd weer eigenaar. Ik kan dit! 

De rest van 2003 zou ik nog 2x een zware uitval shub links krijgen maar ik laat me er nog steeds niet door uit het veld slaan. De huisarts heeft later dat jaar nog haar excuses aangeboden dat zij de symptomen niet meteen herkende toen. De stroomstoten, de vertraging, de overbelasting en de spraakproblemen. “Ik had het moeten zien, ik had het moeten herkennen. De puzzel was zo makkelijk. Sorry!!” Geen probleem joh, ik ga tóch niet deaud hè....   😉

 

Mijn hobby (ik spring weer even terug in de tijd nu)

November 2001 had ik eindelijk de mogelijkheid (lees; genoeg spaargeld) om de auto van mijn dromen toen te kunnen kopen. Na lang speuren en zoeken op internet en uiteraard mijn huiswerk doen, had ik hem dan ein-de-lijk gevonden, binnen mijn prijscategorie. Klein feestje voor mij want eindelijk had ik hem gevonden en ik kon 'm nog betalen ook!!  Ik moest er ‘even’ voor naar Veghel máár ik HAD HEM GEVONDEN!!! Er bleken nog wat zaken naar mijn wens te doen aan mijn nieuwe kindje dus na wat strubbelingen kon ik mijn trots dan ook 02-02-2002 ophalen!!!!   

Terwijl half Nederland massaal richting Amsterdam stapelde op alle A wegen om de trouwerij van Wim-Lex en zijn Maxi-muts te aanschouwen reed ik in mijn oude gebakkie richting het zuiden tegen alle drukte in. Dat vond ik al een heerlijk gevoel; iedereen helemaal enthousiast over de bruiloft maar ik enthousiast om mijn nieuwste aanwinst, straks bij mij thuis voor de deur. Vooral de rit terug niet te vergeten!! Tijdens de heerlijk terugrit genoten van mijn nieuwe trots en de power die erin zat, WAUW!!! Oh, wat was ik blij, trots én gelukkig!! Mijn 10^e auto stond voor mijn deur! 

Ik had weer een geweldig mooie auto én eentje met 200pk. Ik zou hem in de loop der tijd nog wel naar mijn zin gaan aanpassen natuurlijk… want het geluid binnen en buiten was niet genoeg, uiteraard. De aanblik was mooi maar kon hier en daar ook wel wat upgrades gebruiken.  

De audio deed ik in elke auto al eigenlijk zelf nadat ik het bij mijn 1^e auto had láten doen voor een flink bedrag en toen zag dat het eigenlijk een eitje was om het zelf te doen i.p.v. er iemand anders ervoor te betalen. Leuke passende speakers gevonden, flinke subwoofer erbij, beetje knutselen in het weekend, favoriete muziekje op en knallen met die bak!! 

Later bleek dat mijn trots toch niet helemaal zo gewéldig was als ik dacht en had hij het nodige, achterstallig onderhoud dus flink wat aandacht; een ander motorblok uit de donor want de koppakking lag eruit, uitlaat vervangen door de volledige RVS-pijp van die donor ook, koelslangen vervangen, etc, etc. Voordeel van dat ‘nieuwe’ motorblok was wel dat ik nu dan eindelijk de juiste snelheid op mijn teller kreeg, met de juiste km-stand!!  Wat was ik blij met mijn donor auto’s in de loop der jaren, totaal 3 stuks. Wat ik zelf niet nodig had/ kon gebruiken, verkocht ik binnen de club aan andere liefhebbers aangezien er van deze auto, in deze uitvoering maar 500 in NL rond reden. 

Zwaardere klussen; slijpen, lassen, etc, kon ik zelf niet maar andere klusjes zoals filters vervangen, onderhoud en uiteraard de audio deed ik zelf. Omdat ik het kon en omdat ik het leuk vond. Ik draaide nergens mijn handen voor om en hielp waar ik kon als een ander met mijn auto bezig was. Thuis voor de deur ondersteboven onder het dashboard, bij een maatje in de garage of op de zaak in de loods gereedschap aangeven, ik deed het.  

In 2009 kwam ik tot de verdrietige conclusie dat de koppeling mij te zwaar werd, verkopen was na speurwerk de enige conclusie. Mijn linkerbeen wou ik graag nog langer gebruiken dus een andere auto. Wat heb ik gehuild zeg, na 7.5jr afscheid nemen van mijn trots, mijn kindje, mijn allessie de straat uit zien rijden. Wat een ellende!! 

Door de jaren heen  

Ben ik in 2004 naar Haarlem verhuisd omdat de stalen trap naar mijn voordeur in Spaarndam in de toekomst wel eens een probleem zou kunnen worden. Via de WMO kreeg ik daarom voorrang op een andere woning. Het werd een leuke jaren ’30 eengezinswoning, volledig naar smaak geschilderd door al mijn vrienden, geweldige hulp gehad!! En mijn Dirk (grote rood/witte ontzettend fluffy kitten) als verjaardagscadeautje.  

Na niet al te lange tijd kwam ik erachter dat mijn MS toch wel degelijk zijn sporen had nagelaten. Mijn duurbelasting was en is ‘stuk’ dus die audio inbouw kan ik sindsdien wel vergeten, tot mijn grote verdriet. Dansen en muziek was voor mij altijd een uitlaatklep, na Mysteryland 2005 kon ik dat dansen ook wel vergeten, kaput. Maar wat heb ik daar gedanst zeg, de poten uit m’n reet!!! Van begin tot end, iedereen was flauw en moe maar Silly ging nog even door! Gewoon heerlijk. Wat was ik trots! 

Ook heb ik tussendoor nog tot 5x toe de Dam tot Damwandeltocht, 18km, gewandeld. In T-shirts van het Nationaal MS Fonds om geld op te halen voor onderzoek naar/tegen MS. Daarnaast heb ik 8jr lang in Spaarndam de collecte voor het Nationaal MS Fonds gecoördineerd én meegelopen door weer en wind. Ik vond dat erg leuk om te doen en het was voor mij ‘te doen’ om dat te regelen/organiseren in Spaarndam naast mijn werk als parttime koerier. Ondanks dat ik al in Haarlem woonde. Het nMSf vroeg mij of ik ook in Haarlem evt dat wou gaan coördineren maar daar heb ik voor bedankt want Spaarndam bleek al best ‘groot’. 

In 2012 verhuisde ik terug naar Spaarndam omdat ik mij in Haarlem toch niet op mijn plek voelde. Lekker weer terug thuis in mijn eigen dorpje, helemaal gelukkig weer! Ok, het was maar 40m2 op de begane grond maar oh, wat was ik blij terug te zijn. Na 2jr bleek ik toch wat overmoedig te zijn geweest, die 40m2 bleek dus toch te duur! Ik kwam namelijk niet meer aan de bak, geen werkgever durfde het nog met mij aan.  De ‘risicofactor MS’ was en is voor de meesten te groot om mij in dienst te nemen. Mijn werkgever is namelijk in feb 2012 overleden en nam mijn baan/het bedrijf met zich mee. Ik kreeg deze ronde een ontzettend zware shub en sindsdien heb ik mijn emoties niet meer onder controle en is mijn ‘normaal’ lopen tot een herkenbare waggel omgedoopt, zonder stok red ik geen 500m meer nu. Dat was dus de laatste DtD-wandeltocht…. 

 

Tijd om knopen door te hakken!! 🦾

 

Dus eind 2014 ontdekte ik dat het zo niet langer kon, de financiële stress/ druk. Na alle afschrijvingen stond ik -128€ op de bank. Dan had ik nog géén boodschappen, kattenvoer of benzine. Daar trok ik de grens! Ik had alle, voor mij, mogelijke opties en deuren al geprobeerd maar ik zag er geen gat meer in. Dus besloot ik mij landelijk in te schrijven voor een andere huurwoning. Waarom landelijk? Omdat de Randstad zulke schandalig lange wachttijden heeft en die tijd had ik niet!! Ik wou per definitie geen schulden krijgen en geestelijk weer wat tot rust kunnen komen. Aangezien ik bij mezelf merkte dat ik toch serieus depressief dreigde te worden.  

Zeeland, Limburg en Noordoost Drenthe, waar dan ook maar proberen. Aanzienlijk kortere wachttijden én lagere huurprijzen.  Dán maar weer uit mijn vertrouwde dorpje weg….  

Binnen 3mnd na inschrijving in Zuid-Limburg kreeg ik al een appartement aangeboden in Hoensbroek. 50m2 en 200€ goedkoper!!! Op de 1^e etage en alles gelijkvloers met lift. Ik moest alleen even komen bezichtigen. Dus hup in de Kadett-c en naar Hoensbroek tuffen! Van een grauwe, koude en grijze Randstad naar een warm, welkom en zonnig zuiden!!  En welkom dat ik me voelde. Liep ik in de Randstad nog in m’n iglopak loop ik hier zomaar al in m'n T-shirt!. Dit was genieten.  

 

Appartement bezichtigd en geaccepteerd, nu maar afwachten want nog 6 andere gegadigden, dit wordt weer een spannende week! Al snel hoorde ik dat ik nummer 1 op het appartement was en zodra mijn papieren goedgekeurd waren ik zou weten of het van mij zou gaan zijn. Gelukkig was alles binnen een paar dagen geregeld en kon ik het project verhuizing plannen/ starten. Via mijn connecties in transport een wagen kunnen regelen, jippie! De muren hoefden geen kleurtje, alleen een vloertje hoefde erin. Dat geregeld en sleutels achtergelaten, dat heen en weer rijden moest wel leuk blijven natuurlijk. 

Met mijn budget werd ik door mijn ouders, godzijdank, geholpen dus inpakken maar. Binnen 4 weken was ik over, in 1 weekend alles!! Ok, 3x rijden maar alles was over! Ik kon weer gaan leven, genieten en ontdekken… 

*De MS hield zich gelukkig rustig* 

Na ongeveer 5/6mnd kreeg ik opnieuw een andere woning aangeboden maar nu in Nieuw-Buinen, Noordoost Drenthe. 

Ik heb eerlijk gezegd geen moment getwijfeld. Ik moest ‘alleen nog wel even’ de woning bezichtigen…. Dus hup, weer in de auto gesprongen en op naar Nieuw-Buinen! Deze woning was zelfs ook weer groter én goedkoper maar nu op de begane grond, met tuin, ik was om. Ik ga gewoon wéér verhuizen!! Waarom daarheen? Omdat mijn oom en tante daar al jaren wonen en het een dorp is! Hoensbroek bleek toch wat groot en ontzettend slecht geïsoleerd plus ik durfde, met die racebaan voor de deur, mijn katten niet met een gerust hart naar buiten te laten gaan. Een heerlijke zomer daar gehad, dat dan weer wel en een hele fijne buurvrouw waar ik nog steeds ontzettend fijn contact mee heb!! Mijn 40^e verjaardag heb ik met vrienden en de buurvrouwen daar klein gevierd maar bij mijn ouders voor op het veldje groots met iedereen uit de regio Randstad. 

Op naar Nieuw-Buinen!! 

 

Deze ronde bleek dat mijn connecties in transport de afstand te gek vonden en Hoensbroek eigenlijk al een randgevalletje was, 2x heen en weer. Dus ik moest een wagen gaan huren, wel eentje die ik in Limburg kon ophalen en in het noorden kon inleveren en waar ik in 1x ALLES mee over kon krijgen natuurlijk. Ik was ondertussen aardig flauw van alles inladen, rijden en weer uitladen, kan ik je zeggen!!  

Gelukkig had ik in al die jaren met mijn autohobby door het hele land vrienden/kennissen die mij konden en wilden helpen met de zware dingen sjouwen en vrienden uit de MS-wereld in alle hoeken van het land opdat ik niet helemaal in m’n uppie ergens in een stad of dorp zou komen wonen. 

Eind december 2016 overleed mijn tante compleet onverwacht (gescheurde aorta). Daarom ben ik in die periode een paar keer heen en weer naar de regio Randstad geweest. Begin januari 2017 zou zij worden gecremeerd. Vreselijk, verdrietig allemaal. 

En toen…. 

Met al dat heen en weer rijden ontdekte ik dat mijn oude goedkope Polo’tje koelvloeistof problemen had. Dus heb ik met een maatje afgesproken dat probleem te tackelen. Daar in de garage was een ook andere vriend (van hem) om laswerk na te kijken van een andere klus. Deze man kende ik niet maar ik vond hem toch zéker zo interessant ondanks het verdrietige afscheid van mijn tante eerder die ochtend….  

Helaas moest ik de volgende dag weer naar Nieuw-Buinen terug maar daar was ik toch ook wel weer blij mee, terug naar mijn Dirk (kat). Ik was alweer te lang in de randstad, wou graag naar mijn eigen stekkie. Eenmaal thuis spookte die boeiende man nog door mijn hoofd en besloot ik brutaal, via via, zijn naam te achterhalen, had ik namelijk bij handje schudden totaal gemist/niet opgeslagen, contact te zoeken. 

Van een beetje voorzichtig heen en weer schrijven naar urenlange telefoongesprekken in de 1^e week besloten we af te spreken tot elk weekend heen en weer rijden, om beurten. Weekendje Amsterdam/ weekendje Nieuw Buinen. Het ging allemaal ontzettend leuk en snel, binnen 6mnd waren we de rit zat en kon hij het niet meer combineren met zijn eigen bedrijf, plus de brandstofkosten voor beiden… Al had ik een zuinig autootje. Ik had de liefde van m’n leven gevonden!! 

Deze geweldige man wou dat ik bij hem kwam wonen, in Amsterdam! Ik ging wéér verhuizen maar nu met een betere reden. Dus nu woon ik tegenwoordig weer terug in de Randstad bij/met de liefde van mijn leven en zijn we per 1 april 2019 getrouwd!!! 

Best raar hoe het leven kan lopen en de keuzes die je moet/kunt maken…. Ik ben schandalig gelukkig met mijn kanjer Paul en woon heerlijk op onze woonark van 180m2  in Amsterdam noord. Heb elke week mijn fysiotherapieën en heb m’n draai weer gevonden. Ondertussen ben ik 46. Ik had überhaupt nooit verwacht te gaan trouwen, ook voor mijn diagnose niet. Ik heb 90% van de tijd nog altijd mijn eigen hachje kunnen redden en de juiste keuzes kunnen maken. Wat ben ik blij dat ik kan relativeren en een goed stel hersens heb!! 

De MS houdt zich dankzij medicatie erg rustig en ik mag dan ook absoluut niet klagen en dat doe ik dan ook niet. Ik heb namelijk geen pijn, geen spasmes, geen verlies van gevoel én geen last van mijn ogen. Ik heb alleen zo af en toe wat ‘uitval’, pseudo Shubs en cognitieve schade, daar kan ik mee leven. Natuurlijk heb ik ook genoeg restschade van alle shubs de afgelopen 17jr maaaaaar ik loop nog, ik leef, heb lief en kan alle dagelijkse dingen nog zelfstandig. 

•  Op dinsdag heb ik hydrotherapie, lekker warm (30/33 graden) water zwemmen, zo fanatiek als ik ben/kan zijn als waterrat!!!
• Op donderdag word ik door Mark, ondertussen al weer 4jr, gemobiliseerd. 
•  Ook train ik met Peter, mijn 'wandel' fysio met Nordic Walking stokken om te proberen OOIT die Dam tot Damwandeltocht nog, in ieder geval, 1x te doen met als ondersteuning die stokken. 
• Verder zorg ik dat ik thuis lekker bezig blijf en op dagelijkse basis om zo lang mogelijk, zelfstandig mobiel te blijven.  

Gelukkig is mijn man 12jr jonger dan ik en heeft energie voor 10, is bekend met lichamelijk ongemakken, voornamelijk dankzij zijn moeder en dus volledig begripvol naar mij en mijn MS. 

Mijn leven ziet er tegenwoordig compleet anders uit. Paul heeft een eigen bedrijf en ik heb een huishouden te runnen. Dirk en Jacky zijn er helaas niet meer maar Paul  had Mr. Tiggles 

al en die hebben we gelukkig nog. Ook heb ik wéér een andere auto, nu een Lexus is200 automaat én een scootmobiel via de WMO. Boodschappen doe ik zelf, met de auto of met de scoot. We doen ons ding en genieten van elkaar. De MS houdt zich tam!